گلبرگی از گل عشق

یادمان باشد به دل کوزه آب ,که بدان سنگ شکست...

بستی از روی محبت بزنیم!!

تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند...آبرویش نرود...!

یادمان باشد فردا حتما ,ناز گل را بکشیم..

حق به شب بو بدهیم...

و نخندیم دیگر به ترکهای دل هر گلدان...!!

وبه انگشت نخی خواهیم بست,تا فراموش نگردد فردا..!

زندگی شیرین است! زندگی باید کرد...

و بدانم که شبی,خواهم رفت..!!!!!!!!

و شبی هست که نباشد پس از آن,فردایی.....!!!!

این متن و عکس رو به بهترین دوستم تقدیم می کنم

و براش خوشبختی تمام و کمال وزیبایی رو آرزو می کنم...

شاید از این طریق بتوانم کمی از خوبی هاش رو جبران کنم...!!!

مقررفرماید.تنبیهی سخت تر از آتش و سیل وزلزله وقحطی و بیماری ، تنبیهی که نسلها را

سوزنده تر از آتش بسوزاند، بی آنکه کسی ببیندش یا بر آن واقف شود.
 
پس خداوند دو کلمه ی(( دوستت دارم)) را از ذهن و قلب مردم پاک کرد، چنان که از روز

 ازل آن کلمات را نه شنیده، نه گفته ونه احساس کرده باشند.

می اندیشیدم که فردا چه شکلی است ، دیروز گذشته بود

و دیگر رنگی از رویش باقی نمانده بود که بهش فکر کرد

حال هم که مشخص بود اما تنها چیزی که همیشه زیبا بود

وهمه به آن امید داشتند فردا بود پس فردا زیبا بود قلممو

به دست گرفتم وشروع به نقش فردا کردم؛ فردا روزی بود

که درخت ,چتر پر مهرش را  بالای سر سبزه ها قرار

 می داد ومانع از آن می شد که گزندی به آنها برسد وگل

ها داستان عشق خود رابرای سبزه ها می گفتند وستاره

ها باچشمک زدن خود از ماه دلبری می کردند وماه در

عشقش خسیسی نمی کرده وعاشقانه تمام زمین را

روشن می کرد ونیز روز موعودی بود که آرزوها به خانه

آمال خود می رسیدند کم کم داشتم به پایان کار نزدیک

میشدم نگاهی به نقاشی کردم همه چیز مثل رویا قشنگ

و دوست داشتنی بود که یکدفعه باران تندی به همراه باد

بدون اجازه وارد حریم نقاشی من شد سریع تابلو را به

داخل اتاق بردم امامتاسفانه دیر شده بود زیراکه شاخه

درختی شکسته شده بود وسبزه ها گلی شده بودند

ستارها وماه گریه وار فرار کرده بودند تا صبح نخوابیدم

وفکر می کردم تا این که دوباره همه چیز به حالت

اول برگشت به جزء اثراتی که درتابلو من پیدا شده بود 

همین طور که به تابلوخیره شده بودم رنگین کمان حاضر

شد و بالبخند دوست داشتنی اش گفت:

عزیزم فردا روزی نیست که توبخواهی آن را به آسانی

نقاشی کنی بلکه فردا روزی از وقایع غیر منتظره که

باتمام قشنگی وزشتی اش انتظارتو را می کشد. 

 انسان با سه بوسه تکميل ميشه:

 1- بوسه مادر که با آن پا به عرصه هستي ميگداريم

 2 - بوسه عشق که با اون جون ميگيريم و يک عمر زندگي ميکنيم

و 3- بوسه خاک که با آن پا به عرصه ابديت می گذاریم

براستي هر سه بوسه زيباست

 ولي شما براي من بنويس که کدومشو بيشتر دوست داري و کدومش زيباترهست؟؟؟؟؟

تصوري داشتم…

خيال كردم كه در كنار ساحل با خدا قدم مي زنم

در آسمان تصويري از زندگي خودم را ديدم

در هر قسمت 2جاي پا ديدم

يكي متعلق به من وديگري متعلق به خدا

وقتي آخرين تصوير زندگيم را ديدم!

به جاي پا روي شن نگاه كردم

ديدم كه چندين زمان در زندگيم فقط يك جاي پا بيشتر نيست

دريافتم كه اين در سخت ترين نقاط زندگيم اتفاق افتاده.

.

براي رفع ابهام از خدا سوال كردم:

خدايا فرمودي كه اگر به تو ايمان بياورم هيچ زمان من را تنها

نخواهي گذاشت!

ديدم كه در سخت ترين لحظات زندگيم فقط يك جاي پا

 بيشتر نيست

چرا در زماني كه بيشترين نياز را به تو داشتم تنهايم گذاشتي؟؟

خدا فرمود :فرزند عزيزم

تو را دوست دارم وتنهايت نمي گذارم

در مواقع سخت اگر يك جاي پا مي بيني

در آن لحظات تو را بدوش كشيدم….

حال نمی دانم خانه های این جدول را با چه کلماتی پر کن.. نفرت یا کینه؟

واقعا انسان کیست؟

مگر جز این است که شنبه به دنیا می آید

یکشنبه پا به عرصه می گذارد

دوشنبه لبخند می زند

سه شنبه عاشق می شود

چهار شنبه دیوانه عشق می گردد

پنج شنبه ازدواج می کند

و سرانجام جمعه می میرد

آری دوستان زندگی آینه شکسته ای است به نام دل

بزرگ دردی است به نام غم

مروارید غلطانی است به نام اشک

و فریاد بلندی است به نام آه

منم و خلوت شبهای بیقرار

آرامشی دهد به دلم نغمه های تار

تازنده ام بدان که نیازم به خواب نیست

چون بعد از مردنم همه خواب است و انتظار

این لینک تقدیم به شما

  عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق

یه روز دل نشست و با خودش گفت : از این به بعد سنگ میشم . . .

                                          اون جا هم عاشق یه سنگ شد . . .

خواستم تا بار ديگر

چيزي بنويسم

اما نه قلم نوشت

و نه كاغذ نوشته هايم را روي

خود حك كردچرا كه هر دو

دانستندكه بايد دوباره

شرح و حال غم مرا بنويسند

قلم در دستانم شكست

وكاغذ ها به هوا رفتند

افكارم به هم ريخت

و چشمانم با بارش اشكهايش

كه پر از درد درون بود

ارمغان تازه اي به گو نه هايم

بخشيد

اما در خيال خود هميشه

اين رويا را مي پروراندم

دوستت دارم ....!

از دريا پرسيدم

كه اين امواج ديوانه تواز كرانه ها چه مي خواهند؟

چرا پريشان و در به در كرانه ها را از همه جا بي خبر مي رانند؟

دريا در مقابل سوالم گريست وامواج همگي به گريه افتادند!

آن وقت دريا رو به من كرد و گفت مرگ عشق تنها براي انسان نيست

امراج هم مثل انسانها ميميرند و اين امواج زنده هستند كه امواج مرده

را شيون كنان به گورستان به ساحل مي سپارند

با كدام لهجه مي توانم تو را بر لب راند. نامي كه هر گويشي توان اداي

معناي درياييش را ندارد و با كدامين كلام مي توان آن را گفت كه آنچنان پاك است -

هيچ كلامي لياقت گفتنش را ندارد.

كاش قلم توان نوشتن نام تو را داشت - ولي با كدام قلم -

با كدامين جوهر مي توان آن را بر صفحه سفيد كاغذ حك كرد

كه هيچ كاغذي توان حك شدن نام تو را بر خود ندارد.

آري نه توان فريادم هست و نه نوشتن - پس تو را چنين

بر صفحه كاغذ و امواج صدا فرياد ميزنم و مي نويسم: